ഓണക്കരച്ചില്‍

രാവിന് കസവിട്ട്

കാട്ടുചെടികള്‍ക്ക് സിന്ദൂരം തൊട്ട്

സായാഹ്നത്തിനു പുതുവസ്ത്രം വാങ്ങി

തുമ്പികളുടെ തൊട്ടേ പിടിച്ചേ കളിക്കാരവമിട്ട്

പൊട്ടിയ പാദങ്ങളുമായി അത്തം ചവുട്ടി

കാഴ്ചയുടെയും വേഴ്ചയുടേയും ഉത്രാടപ്പാച്ചിലിലിടൂടെ വരുന്ന ഓണം

ഉത്സവപ്പറമ്പിലവശേഷിക്കപ്പെട്ടതേ

ബാക്കിവെക്കുന്നുളളൂ

കരഞ്ഞുതുടിച്ചു മധുരം വിതറി

പിറന്നുടനേ തിരിച്ചുപോകുന്ന കുഞ്ഞായുസ്-

ഒരു മിനിറ്റിന്റെ ദൈര്‍ഘ്യമുളള പകല്‍.

നീ എത്രയോ തവണ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തിയിട്ടും

ഓര്‍മകള്‍ കൊളുത്തിവലിക്കുന്ന പിടച്ചിലാകണം

അഗാധഗര്‍ത്തതില്‍ നിന്നുമെന്നെ തിരിച്ചെടുക്കുന്നത്?

അണകെട്ടിയടക്കിയ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ പുഴക്കരയില്‍

ഉപ്പിലിട്ട മാങ്ങ വില്‍ക്കുന്നവള്‍ ചോദിച്ചതോര്‍മയില്ലേ?

ചുറ്റുകോണികയറിക്കയറി നിഴലിന്റെ പടം പിടിക്കുന്ന

വെയില്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചതോര്‍മയില്ലേ?

ജലപ്പരപ്പില്‍ തെന്നിത്തെന്നിപ്പാഞ്ഞാടിയുയര്‍ന്ന

കാറ്റ് മുഖത്തേക്ക് കോരിപ്പകര്‍ന്നാരാഞ്ഞതോര്‍മയില്ലേ

മറുപടി മുട്ടിയ ഒരു ചോദ്യം

ഉളളിന്റെയുളളില്‍ ഊഞ്ഞാലാടുന്ന

ഓണക്കരച്ചില്‍ ആരുടേതാണ്?

പനിയോണം

പനിയുടെ വിരലുകള്‍ ചുളളിക്കമ്പുകളാണ്
പെട്ടെന്ന് തുമ്പുകളില്‍ ജ്വാല പൂക്കും
വിരലുകള്‍ അടുപ്പിക്കുകയും അകറ്റുകയും ചെയ്യുക
അഗ്നിക്കോലങ്ങളുടെ നൃത്തച്ചുവടുകള്‍
ശിരസില്‍ അനുഗ്രഹസ്പര്‍ശം


പനിയുടെ വിരലുകള്‍ ഇലകൊഴിഞ്ഞ ചില്ലകളാണ്
ശൈത്യത്തിന്റെ ഉറക്കറകളിലേക്ക് തുമ്പില്‍ നിന്നും
ഓര്‍മയുടെ മഞ്ഞുതുളളികള്‍ ഇറ്റു വീഴും
പുതച്ചുകിടക്കാം
സ്മരണശ്മശാനത്തിലെ താരാട്ടുതൊട്ടിലില്‍ .


പനിയുടെ കാക്കവിരലുകളോരോന്നും തൊട്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്
ഇതമ്മ,  
ഇതച്ഛന്‍,  
ഇത് ചേച്ചി,  
ഇത് വല്യമ്മച്ചി,  
ഇത് ...?


ആഘോഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ്

തിരികെ വരുമ്പോള്‍
പനിയുടെ അവസാന വിരലിന് നീ പേരിടണം

അപൂര്‍വം

നൂല് മഷിയോട് കൂടുതല്‍ സംസാരിക്കില്ല

ഇളം ചൂടിലേക്ക് ചേര്‍ത്തുവെക്കുന്ന മുഖം പോലെ.

കിളിവാതില്‍ രാത്രിയെ കൈമാടി വിളിച്ചതും

ഒരു കാറ്റു കടന്നു വന്നതും

തിരിനാളം വിറച്ചാലസ്യപ്പെട്ടതും

ഗന്ധര്‍വഗാനങ്ങള്‍ ഭിത്തിയില്‍ പതിഞ്ഞതും

പനിപിടിച്ചുതളര്‍ന്ന രാവിന് കുറുന്തോട്ടിവാത്സല്യം

പ്ലാവിലകോട്ടി കോരി നല്‍കിയതും

ഒന്നുമേ ഉരിയാടാതെയായിരുന്നു

നൂല് മഷിയോട് ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഭാഷ

നൂലില്‍ത്തന്നെ ആത്മാര്‍ഥമായി പകര്‍ന്നിട്ടുണ്ടാകും

ഒരു തുളളിമഷിയ്ക് ഒരു ജീവിതമാകാനധികം

സംസാരിക്കേണ്ടതില്ല

മൗനത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും

നന്നേ ചെറുപ്പത്തിലേ

എനിക്ക് കിട്ടിയ സമ്മാനമാണ്

ആരാണ് ഇളം കൈയില്‍ വെച്ചുതന്നതെന്നറിയില്ല

നാളിതുവരെ കൈവിടാതെ  സൂക്ഷിച്ചു.

ഒരിക്കല്‍ നീ ആ പൊതി അഴിച്ചുനോക്കിയതാണ്

കണ്ടത് മറ്റൊന്നുമല്ല-

മഴ കഴിഞ്ഞു പെയ്യുന്ന തോരാത്ത മൗനം

വെളിച്ചം മുട്ടിനിലവിളിച്ചിട്ടും തുറക്കാത്ത ഒററമുറി

ശബ്ദങ്ങള്‍ ചിറകൊതുക്കുന്ന സന്ധ്യയുടെ രഹസ്യം

മച്ചില്‍ ഇരുള്‍ വലനെയ്യുമ്പോള്‍ കാത് കണ്ടെടുത്ത സത്യം

മിണ്ടാച്ചെക്കനൊപ്പം മൗനവും വളരുന്നതറിഞ്ഞിട്ടും നീ ചോദിച്ചു

"ഒന്നുരിയാടിക്കൂടേ? എപ്പോഴും ഞാന്‍ തന്നെ പറയുന്നു ,വിളിക്കുന്നു

നീ ഒന്നും പറയുന്നില്ലല്ലോ , അറിയുന്നതായി നടിക്കുന്ന പോലുമില്ലല്ലോ"

പെണ്ണേ,

എനിക്കറിയാം

മൗനവും പ്രണയമാണെന്ന്

പ്രണയവും മൗനമാണെന്ന്

ഒരിക്കല്‍ കാക്ക കരയുന്ന പ്രഭാതത്തില്‍

എന്റെ കൈകളില്‍ നിന്നും അത് ഊര്‍ന്നുപോകാം

അല്ലെങ്കില്‍ മൗനത്തിന് എന്നെ നഷ്ടപ്പെടാം

അന്ന്

നിന്റെ ചുണ്ടുകളിലെ വിതുമ്പലുകളില്‍

എന്റെ മൗനം ചുണ്ടുകള്‍ അമര്‍ത്തും.

നീ നാളിതുവരെ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം അതിലുണ്ടാകാം

ഒരു തുളളി ജീവിതത്തെ നിശബ്ദതകൊണ്ട് തന്നെ സംസ്കരിക്കും

മരതകമൗനം

കാലം അസ്തമിച്ചപ്പോള്‍ വിടര്‍ന്ന പൂവിന്റെ ജന്മമുഹൂര്‍ത്തമായിരുന്നു എന്റേതും.

ശോകത്തിന്റെ പച്ചിലയില്‍ കിടത്തിയാണെന്നെ അമ്മ കുളിപ്പിച്ചത്

കണ്ണീരു കൈക്കുമ്പിളില്‍ കോരി തിരിച്ചും മറിച്ചുമെന്നെ

നനച്ചെടുത്തപ്പോള്‍ ഒപ്പം കരഞ്ഞുപോയി.

വാഗ്ദാനങ്ങളുമായി സന്ധ്യാദീപം

എന്നും മോഹിപ്പിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു

കല്ലുപെന്‍സില്‍ ,മഷിത്തണ്ട്, വക്ക് പൊട്ടിയ സ്ലേറ്റ്

ഇതിനപ്പുറം ആരോടാണ് ഞാന്‍ സംസാരിച്ചിട്ടുളളത്?

പാതി വേവുംമുമ്പേ ഊറ്റിപ്പകര്‍ന്ന വറ്റുകള്‍ക്ക്

പിറന്നാളിന്റെ നിറമായിരുന്നു.

കുപ്പി വിളക്കിന്റെ മഞ്ഞളിച്ച മുഖം

നിഴലുകളായി പിരിഞ്ഞഴിഞ്ഞുവീഴുന്നത് പോലെ ബാല്യം.

ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ദാഹജലം ചുണ്ടില്‍ വഴുതിത്തൂവി.

ജന്മാനുഗ്രഹമാകാം.

അരളിയിലകളുടെ അടിയില്‍ ആരും കാണാതെ സൂക്ഷിച്ച

മരതകമൗനം ഒരിക്കല്‍ ഹൃദയത്തില്‍ ചിറകടിക്കുമെന്ന്

നീ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേേേേയിരിക്കുന്നു.

നിര്‍വചനം

തിരുവോണത്തില്‍ നിന്ന് ക്രിസ്തുമസിലേക്ക്

മൗനത്തിന്റെ രേഖ നീണ്ടു,

നാഥുലാചുരവളവിടിഞ്ഞ് ഇലക്ട്രിക്പോസ്റ്റ്

ഗര്‍ത്തത്തിലേക്കൂര്‍ന്ന പോലെ

മുള്‍ക്കിരീടത്തില്‍ നിന്നും പാതാളത്തിലേക്ക് വലിഞ്ഞ്.

തുലാവര്‍ഷത്തിന്റെ നനവ് പടര്‍ന്ന് അതില്‍

നീറ്റല്‍ ഇററുവീണുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു

രക്തധമനികള്‍ മുറിച്ചൊട്ടിച്ച അക്കങ്ങള്‍

വാരാന്ത്യകോളത്തില്‍ കവിഞ്ഞൊലിച്ചു.

കറുത്തബാഡ്ജ് കുത്തിയ ശിഷ്ടദിനങ്ങള്‍

മഞ്ഞുവീണ സെമിത്തേരിയിലെ പുല്‍നാമ്പുകള്‍ പോലെ

വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നും വിലാപം ചൊല്ലിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു

മൗനം, അതെന്താണെന്ന് എനിക്ക് വിശദീകരിക്കാനാകില്ല

കടല്‍ പിന്‍വാങ്ങിയ ആഴം പോലെയാണത്.

(തിരയില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചതെല്ലാം അവിടെ തിരയരുത്.)

മൗനം 

മഹസര്‍ എഴുതുന്നതിനു മുമ്പുളള ഇടവേള?

അല്ലെങ്കില്‍ സിനിമാശാലയിലെ ഒഴിഞ്ഞ കസേര?

പളളിമണിയുടെ നാവെഴുത്തിനോട് കല്ലറകളുടെ പ്രതികരണം?

നമ്മള്‍ എന്ന ബഹുവചനത്തില്‍ നിന്നും വര്‍ണങ്ങള്‍ പാറിപ്പോകുന്നത്?

കലാപഭൂമിയില്‍ ഉന്നം തെറ്റി ചോരപൊട്ടിയ സൗഹൃദം?

അല്ല ഇതൊന്നുമല്ല മൗനം

എഴുതാനാഗ്രഹിച്ചു മനസു തടഞ്ഞ

അടുത്ത ഒറ്റ വരിയിലുളളതാണത്..

....................................................

അമ്മത്തെങ്ങ്

തലതെല്ലും കുനിക്കാതെ

താങ്ങൊട്ടും തേടാതെ

എന്റെ ആകാശത്തെ തൊടുന്ന ഒരു പെണ്‍തെങ്ങ്

പറമ്പിലുണ്ട്

വീടിന്റെ വടക്ക്.

ചിന്തയിലേക്ക്  ഓലവീശി നില്‍പ്പാണ്.

നെടുനിശ്വാസത്തിന്റെ ഒറ്റത്തടി.

ഈ തെങ്ങെനിക്കെന്തുതന്നു?

ഓലപ്പന്തും പീപ്പിയും ഓടിക്കളിച്ച മേച്ചില്‍ക്കാലങ്ങള്‍,

കുരുത്തോലക്കിളിയും ഓലപ്പാമ്പും കൂട്ടുകൂടിവിരിയിച്ച വിസ്മയകഥകള്‍

മച്ചിങ്ങവണ്ടിയിലേറ്റി വലിച്ച ജീവിതഭാരങ്ങള്‍,

നാക്കിന്‍ശുചികൂട്ടുമീര്‍ക്കില്‍ പാളിയനുഗ്രഹിച്ച

അഴുക്കുപുരളാത്ത വാക്കുകള്‍ ,

സന്ധ്യാനാമംചൊല്ലി നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം

ദൈവങ്ങളെ പേടിപ്പിച്ചോടിച്ച് പടിക്കലെത്തുമരൂപഭയങ്ങളെ

വീശിപ്പായിക്കും ഓലച്ചൂട്ടിന്‍ തങ്കക്കതിരുകള്‍.

ഇനിയുമുണ്ട് ബാലപാഠങ്ങള്‍.

കിണര്‍ത്തണുപ്പു ചോരാതെ കോരും

പാളത്തൊട്ടിയുടെയരികുകള്‍ മടക്കിക്കോര്‍ക്കാന്‍

തെറ്റും തെറിയും നാറും പല്ലിടകുത്താന്‍

പൂക്കളുടെ നിറവും മണവും

പറങ്കിമാങ്ങകളും കറയും ചമര്‍പ്പും

കാട്ടു ചെടികളുടെ മുത്തുപവിഴങ്ങളും കൊരുക്കാന്‍

വറ്റും വറുതിയും കോരും പ്ലാവിലകുമ്പിളു കോര്‍ക്കാന്‍ 
പിന്നെ,കുത്തി നോവിക്കാനും പഠിപ്പിച്ച ഈര്‍ക്കില്‍മൂര്‍ച്ചകള്‍.

ചിരട്ടയില്‍ ചുട്ട മണ്ണപ്പം നിവേദിച്ചിട്ടും ദേവകള്‍ കോപിച്ചത്

മുക്കണ്ണുപൊട്ടി ഗംഗ ചോര്‍ന്നൊലിച്ചു അടുപ്പു കെട്ടത്.

അമ്മയാണാദ്യം പറഞ്ഞു തന്നത്

ചകിരി പിരിച്ചാണ് കയറുണ്ടാക്കുന്നതെന്ന്.

കഴുത്തില്‍ കുരുങ്ങി പശുക്കിടാവ് പിടഞ്ഞുതുറിച്ചപ്പോള്‍

മാത്രമേ അതിന്റെ അര്‍ഥം കണ്ടുളളൂ

ശ്വാസം മുട്ടിയതെനിക്കാണന്ന്.

പിന്നെ കയറുകട്ടിലില്‍ പുതപ്പിച്ചു കിടത്തിയ

അമ്മയുടെ കഴുത്തില്‍ അതേ ഓര്‍മയുടെ പാടുകള്‍ .

ശ്വാസം മുട്ടിയതെനിക്കാണെന്നും.

പ്രണയത്തിന്റെ ഇളനീരും സൗഹൃദത്തിന്റെ മധുരക്കള്ളും

എനിക്കാരും തന്നില്ല.

കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന വെളളത്തിലെ

അഴുകിയ തൊണ്ടുപോലെ യൗവ്വനം.

എണ്ണ വറ്റിയകണ്ണുകള്‍ ദീപസ്മരണകളോര്‍ത്തെടുക്കുന്ന പോലെ

പാളയില്‍ കിടത്തിക്കുളിപ്പിച്ച നൈര്‍മല്യഭാവങ്ങള്‍

ഓടയില്‍ കിടന്നരിക്കുന്ന പോലെ

നോവുകളുടെ ആരുകള്‍ .

വലതുകാല്‍ വെച്ച് നിറദീപം പിടിച്ചാരും

കയറാത്ത ഈ കൂര ഇനി ആര്‍ക്കു വേണം?

അമ്മയുടെ കുഴിമാടത്തിനു മുകളില്‍ ഞാന്‍ നട്ട ഈ തെങ്ങിനെ

പച്ചമണ്ണിന്റെ ഹാജര്‍ബുക്കില്‍ നിന്നും വെട്ടിയേക്കൂ..

പിന്നെന്തിനീ കണ്ണുകള്‍?

നാദവാതായനങ്ങള്‍ പൂട്ടി കണ്ണടച്ചിരിക്കുകയല്പനേരം

താനേ തെളിയുമിരുള്‍ക്കൊട്ടാരപ്പടികള്‍ കയറുക

മൗനസിംഹാസനം ,ദുസ്വപ്നത്തിന്‍ കീരീടഭാരം

ദുഖം വെഞ്ചാമരം വീശും നിശൂന്യരാജാങ്കണം

കരിന്തേള്‍ത്തേരിന്‍ മുള്‍പ്പാതകള്‍, വിഷധ്വജങ്ങള്‍

കുളമ്പുപഴുത്ത കൊടുങ്കാറ്റിന്‍ തിരകള്‍ ....!

അടയ്ക്കുവാനല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെന്തിനീ കണ്ണുകള്‍?

അടരാന്‍തുടിക്കും കണ്ണുകള്‍, മീതേ കൂമ്പുമിതളുകള്‍,

കല്‍ക്കരിക്കറുപ്പിന്റെ സന്താപഖനിയിറങ്ങുക മെല്ലെ.

എക്സ്റേ ചിത്രമായി തെളിയും പടവുകളില്‍

പരേതാത്മാവിന്‍ കാല്പാടുകളൊട്ടിയ അസ്ഥിഖണ്ഡങ്ങള്‍,

അടിയിലെ പടിയില്‍

ശിരസുമൂടി

മുഖം താഴ്തി

മനം വാടി

കുന്തിച്ചിരിക്കുന്നല്ലോ പരിചിതരൂപം!

പായല്‍ പിടിച്ചോരമ്മമണം.

കവിളിലും മൂര്‍ദ്ധാവിലും ചൂടുനോക്കുന്ന വാത്സല്യം

കദനത്തിന്‍ കരിമഷി വിരല്‍ത്തുമ്പിലൊപ്പി

യുള്‍ക്കണ്ണെഴുതുക , മിഴികള്‍ മെല്ലെപ്പൂട്ടി

താക്കോലകത്തേക്കെറിയുക.

പൂട്ടുവാനല്ലെങ്കിലെന്തിനീ വീടുകള്‍?

അന്യോന്യമെരിയുമുമ്പേ

നയനങ്ങളൂതിക്കെടുത്തുക

അനുരാഗവൃഷ്ടിയുടെ ഉദ്യാനത്തില്‍

വരള്‍ച്ചയുടെ താണ്ഡവം പൂക്കുന്നു

പൂക്കളില്‍ ചെതുമ്പലുമുപ്പും

പുളിച്ചവാടയും.

അയവെട്ടിവേവും

പാദം മുറിഞ്ഞയിടവഴികളേ ,

മരിക്കാസ്മരണകളേ,

നേത്രദംശനങ്ങളേ,

അടയുവാനല്ലയെങ്കില്‍

പിടയുവാനല്ലയെങ്കില്‍

പിന്നെന്തിനീ കണ്ണുകള്‍?

ഡയറിയിലെ നഷ്ടദിനം

1

പുളളിക്കുയിലിന്റെ പാട്ട് നിറം മാറി

വിഭ്രാന്തിയുടെ വേലിപ്പൂക്കളില്‍ വിരിഞ്ഞു.

കൊടുംവളവിലെ അഗാധഗര്‍ത്തത്തിലേക്ക്

വേരൊടെ പിഴുതുവീണ വീട്.

ചിറകുകള്‍ മുറിഞ്ഞ ആകാശം

അകത്തു നിന്നും ചിതറി.

സൂര്യന്‍ ഉടഞ്ഞ കണ്ണാടിയില്‍ മുഖം നോക്കി

വെളിച്ചത്തിന്റെ കുഞ്ഞുവിരലുകളില്‍ ചോര .

2

ഇന്ന് മുറ്റത്ത് വിടര്‍ന്ന പത്രം

ആരോ മുഖദലം മാറ്റി

ചരമത്താളിലാണ് കണി വെച്ചത്.

മരിച്ച കുഞ്ഞിന്റെ

പാസ് പോര്‍ട്ട് സൈസ് ചിരി

പ്രത്യഭിവാദനം കാത്തു.

3

ഇരുള് ഓരിയിടുന്നു

പകല്‍ ഏതു മാളത്തിലാണിത്തരം ശബ്ദങ്ങള്‍?

വെളിച്ചത്തെ ഭയന്ന ഗുഹകളാണാദ്യ വാസസ്ഥലം

പിന്നെ കെട്ടിയുയര്‍ത്തി കര്‍ട്ടനിട്ട ജിവിതവും ഇരുണ്ടുപോയി

പകല്‍വെട്ടത്തിലാണ് ഇരുട്ട് മുട്ടയിട്ടത്.

നഗരം ഓരിയിടുന്നു.

4.

ഞാന്‍ കെട്ടാല്‍ നീയും കെട്ടു പോകും

ഞാന്‍ കത്തിയാല്‍ നീ കരിഞ്ഞും പോകും

5

മിഴിത്തുള്ളി പെയ്തില്ല

കെട്ടിനിന്ന് കെട്ടിനിന്ന്

അകത്ത്

ആവിയെഞ്ചിന്‍ പായുന്നു

7

എന്റെ ശവമെടുക്കുമ്പോള്‍

തേങ്ങലുകള്‍ പൂക്കളാകും

ചുവപ്പു പൂക്കള്‍

സന്ധ്യയുടെ അന്ത്യാജ്ഞലി

8

കണക്കില്‍ എന്നും മണ്ടനായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്

അതെന്റെ പിറവിദിനം തന്നെ

 

ജീവിതമെത്രമാത്രം ചെറുതാണ്.!

അന്നത്തെ പകല്‍ മഞ്ഞസാരിയിലായിരുന്നു
ആദ്യം കണ്ണുകള്‍  ശിരസില്‍ ദീപം തൊട്ടുഴിഞ്ഞു

പിന്നെ കറുപ്പുചേല ചുറ്റിയ ആകാശമായി
നെറ്റി ചേര്‍ത്തമര്‍ത്തി നിശ്വാസം വിരലുകളോടിച്ചു

കണ്‍തടത്തിലെ കാഴ്ചകള്‍ പകര്‍ന്ന് കടലോരത്ത് ഒപ്പം ഒട്ടി

കവിള്‍ത്തടത്തിലെ തണുപ്പെടുത്ത് താഴ്വാരം ഉദ്യാനം പണിതു

മൂക്കിന്‍തുമ്പിലെനക്ഷത്രത്തുളളി ജാതകരഹസ്യമായി

ചുരം കയറിയ കോടമഞ്ഞിന്റെ കൈനീട്ടം വിരഞ്ഞു ചിത്രശലഭമായി.

തളിരിലവളളി കഴുത്തില്‍ വലം വെച്ച് ഇളം നാമ്പ് നീട്ടി
മുടിയിഴകളില്‍ ഗന്ധമല്ലികയായി.

വാത്സല്യത്തിന്റെ പൊന്നലുക്കിട്ട വെയില്‍  പച്ചപ്പുല്ലുകളുടെ
സ്മരണകളില്‍ഓളം തല്ലുമ്പോള്‍

ചെവിചേര്‍ത്ത് വെച്ച് കണ്ണടച്ച് ധ്യാനിച്ചാല്‍ മതി

ഉദരത്തിന്റെ ഉളളില്‍ ഇളം സ്വരങ്ങളുടെ  കുഞ്ഞുവിരലു നീട്ടും

മതി ,സ്വര്‍ഗത്തിന്റെ കവാടങ്ങള്‍ക്കരികെ 
നാം പരസ്പരം തടയുക.
നമ്മുടെ ചെറുജിവിതത്തിലേക്ക് സ്വര്‍ഗത്തെ കവര്‍ന്നെടുത്താല്‍
അസൂയയുടെ വാമനാവതാരം ഭിക്ഷചോദിച്ചെത്താം
എന്റെ ശിരസ്  
നിന്റെ പാദത്താല്‍ താഴ്തപ്പെടാനൊരു
വരം ചോദിച്ചേക്കാം

 

സംസാര സമയം

ഭൂമിയില്‍ കാലൊച്ചയില്ലാതെ നടന്ന ദിവസം ഇന്നായിരുന്നു

ഭാരമില്ലാതെ, നിഴലില്ലാതെ, തടസ്സമേതുമില്ലാതെ ...

ഇപ്പോള്‍ അപ്പൂപ്പന്‍താടി ആനന്ദമാടിയതിന്റെ രഹസ്യമഴിഞ്ഞുവീണു

കണ്ണടച്ച് കാതടച്ച് കതകടച്ച് നിശബ്ദസാഗരത്തിന്റെ ചക്രവാളം തൊട്ടു

ഇപ്പോള്‍ ഇതാ ഞാന്‍ ഈ നരമേഘങ്ങള്‍ക്കിടയിലിരുന്ന്

ഓട്ടോഗ്രാഫു വായിക്കുകയാണ്

മണ്ണട്ടികളുടെ നിറമുളള താളുകളില്‍ നിന്നും

കണ്ണുനീരുറവക്കുമിളകള്‍ പൊട്ടി ഒരു നിശ്വാസമായവസാനിച്ചു.

നിന്റെ കയ്യക്ഷരം മഷിപ്പടര്‍പ്പില്‍ വിതുമ്പിത്തേങ്ങി.

മടിയില്‍ കിടത്തി മുടിയില്‍ വിരലോടിച്ച്

നെറുകയിലമര്‍ത്തി ചുംബിക്കപ്പെടാത്തവന്‍

മടിച്ചു നിന്ന മഞ്ഞുതുളളി പോലെ വേര്‍പെട്ടവന്‍ ,

പുറപ്പെട്ടിട്ടും ഇടം കിട്ടാത്തവന്‍.

എന്നിട്ടും

തിരിഞ്ഞുനോട്ടത്തിന് വാശിപിടിക്കുന്ന കുട്ടിയാണ് മരണം.

സ്മൃതിപാളത്തിലെ തീവണ്ടി ചൂളം വിളിയായി ശൂന്യമാകുമ്പോലെ

കാളിഘട്ടിലെ പൂമണം ചൂടിയ ഓളങ്ങള്‍ വാടിയുറങ്ങുന്നതു പോലെ

നിന്റെ ചുണ്ടുകളില്‍ അനുരാഗം വറ്റിപ്പോയതു പോലെ

ഭൂമിയില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ വേര്‍പെട്ട ദിവസം ഇന്നായിരുന്നു.

വേനല്‍ച്ചിതയില്‍ അസ്ഥിക്കൊള്ളിയായി അസ്തമിച്ച ചില മരങ്ങള്‍

മഴപ്രാര്‍ഥനയില്‍ പിന്നെയും തളിരിലകളെ പൂക്കളാക്കും

നിറങ്ങള്‍ ആകാശത്തേക്കു ചിറകടിച്ചുയര്‍ന്നാത്മാഹൂതി ചെയ്താലും

മഴ, നിറങ്ങളുടെ വില്ലു കുലച്ച് മനമാകെ പുഷ്പാഭിഷേകം നടത്തും

അതേ പോലെ കെട്ടു പോയ ചാരത്തില്‍ നിന്നും

ആരൊക്കെയോ ഊതിയുണര്‍ത്തിയ ദാനമായിരുന്നീ ജീവിതം

നീ കരുതും പോലെ അവസാനത്തെ കുറിപ്പുകളായിരിക്കില്ലിവ

പലപ്പോഴും ഞാന്‍ മരിച്ചുപോയിട്ടുണ്ടെന്നു നിനക്കറിയാം.

ശ്രദ്ധയോടെ അടുക്കിയ അതിമനോഹരമായ പൂക്കള്‍

സുഗന്ധമറ്റ ഹൃദയത്തിനു മേലെ വെച്ച് ആദരവോടെ

മൗനമായി നീ കാലത്തിന്റെ ചുമരില്‍  ചാരി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍

ഒരായിരം പൂമ്പാറ്റകള്‍ ആ പൂക്കളില്‍ നിന്നും ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റ്

വിലാപങ്ങളാഹ്ലാദാരവമാകുമ്പോലെ നിന്റെ മിഴിത്തിളക്കമായിട്ടുണ്ട്

മരണം നിദ്രയില്‍ പെയ്യുന്ന ചാറ്റല്‍മഴയല്ല

എങ്കിലും അത് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ തൊട്ടുണര്‍ത്തി

ഋതുക്കളുടെ കുതിരസവാരിക്ക് ഉറ്റവരെ ക്ഷണിക്കും

കടിഞ്ഞാണില്ലാത്ത ഓര്‍മകളില്‍

മുളമ്പാട്ടുകള്‍ വാരിപ്പുണര്‍ന്നു തലോടും

എപ്പോഴും

മരണമാണ് ജിവിതത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത്.

നീ ജീവിതത്തിലേക്കും ഞാന്‍ മരണത്തിലേക്കും

യാത്രപറഞ്ഞ നിമിഷം ഇന്നായിരുന്നു

എന്നിട്ടും നീയും ഞാനും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

ശിരുവാണിയും ഞാനും

ശിരുവാണിയെന്നാല്‍ നിറത്തണുപ്പാണ്.

ഓളങ്ങള്‍ ബലാത്തുടി കൊട്ടുന്ന പുലരിയില്‍

മഞ്ഞിന്റെ മേലാടയ്കടിയില്‍ കുഞ്ഞുമത്സ്യങ്ങള്‍

വെള്ളാരങ്കല്ലുകളിലെ ഇരുളമൊഴിമുദ്രകളിലൊട്ടിച്ചേര്‍ന്ന്

സ്നേഹകാവ്യം വായിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട് .

കടുംചേല ചുറ്റി, ചുവന്നതിലകം തൊട്ട്, കനവുമാലയിട്ട 
കാട്ടുചെടികളുടെ ഒളിനോട്ടം വകവെക്കാതെ,

പുഴമേലൊരു പാലം തീര്‍ത്ത് അതിരാവിലെ

പൂങ്കാറ്റും തൂവെളിച്ചവും പുണര്‍ര്‍ര്‍ന്നു നടക്കുന്നതും 
ഞാന്‍ കണ്ടു നിന്നിട്ടുണ്ട് 

ആലിലകളനുഗ്രഹിക്കുന്ന കര്‍ക്കിടകമാസാന്ത്യവെളളിയില്‍

ശിവന് തിനയും തേനും നിവേദിച്ച് അമ്പിളി നീരാടുന്നതും 
ഞാന്‍ കണ്ണു പറിക്കാതെ നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട്

നീലപ്പീലിക്കണ്ണുകളില്‍ കാനനമുകിലുകളുടെ താളത്തിനൊപ്പം

പുഴയില്‍ മഴയുടെ മയിലാട്ടവും മനംനിറഞ്ഞു കണ്ടതാണ്

ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല 
കാരണം

മല്ലികയും മല്ലീശ്വരനും മലമുടിയല്‍ നിന്നും

ഒഴുകി മുഴുമിപ്പിക്കാന്‍ കൊതിച്ച (എന്റെ കൂടി)ജീവിതമാണ്
ശിരുവാണി  

പനി

പനി ഇളം പൈതലാണ്.

കൈവിരല്‍ത്തുമ്പില്‍ പിടിവിടാതെ നടക്കും

ആകാശത്താരോ കെട്ടിയ തൊട്ടിലില്‍ അരുമക്കലയായി മയങ്ങിക്കിടക്കും

ഒരു കവിള്‍ കയ്പിന്റെ ചക്രവാളത്തില്‍ പനിമതിയായി പിന്നെ
ഉഷ്ണാംശുഗോളമായുദിക്കുന്നതു കണ്ടു ഞെട്ടിക്കരയും

വരളുംചുണ്ടിന്റെ വക്കത്തു വഴുതിയ ചില്ലു ഗ്ലാസായി

വര്‍ത്തമാനത്തിന്റെ കൗതുകപ്പെട്ടി വീണുടയും

പാതിരാത്രിമൃഗഭയം കൊമ്പുകുലുക്കിയടുക്കും
ഇടിവെട്ടിക്കരയാന്‍ചുമയ്കാനാവാതെ മരച്ചപോലങ്ങു മലക്കും

കോരിയെടുത്തോടുന്ന നനഞ്ഞ കാറ്റിന്റെ തോളില്‍ വാടിക്കിടക്കും

ചുട്ടപപ്പടവും കഞ്ഞിയും ഉപ്പും രുചിയുമില്ലാതെ തൂവിക്കളയും

അല്ലെങ്കില്‍ ചൂടു കൂടിപ്പോയതിന് , 
തണുത്തുപോയതിന്,

വിളമ്പിയ പാത്രത്തിന് പഴി പറയും.

നിദ്രയില്‍ കരഞ്ഞും ചിരിച്ചുമേതോപുരാതനഗോത്രഭാഷയില്‍

അദൃശ്യാത്മക്കളോടെന്തെല്ലാമോ പങ്കുവെക്കും.

കണ്‍പോളകള്‍ക്കുളളിലെ  സ്വപ്നരഥവേഗങ്ങള്‍.

കാണാത്ത കുന്നിന്റെ നെറുകയില്‍ നിന്നും 
കണ്ണെത്താ പൊക്കത്തെ മേഘത്തിലൊരു പീലിയായി തീരാന്‍

വാഴക്കൂമ്പിന്‍ തേരില്‍ പൂവരശിലക്കുഴല്‍ വിളിയോടെ കുതിരസവാരി.

(നെഞ്ചോടു ചെവി ചേര്‍ത്തുവെച്ചാല്‍ ആ കുളമ്പടി കേള്‍ക്കാം.)
...
പനി ഇളം പൈതലാക്കുന്നു നമ്മെ
മരിച്ചോരമ്മയും വിട ചൊല്ലിയ ചുംബനങ്ങളും
കവിളില്‍ മാര്‍ബിള്‍ത്തണുപ്പായെത്തി
കാവല്‍ നില്‍ക്കുന്നു കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു, 
പ്രാര്‍ഥനകളുടെ പച്ചിലച്ചാറിറ്റിക്കുന്നു,

ഉടപ്പിറന്നോരുടെ ഓര്‍മ്മപ്പുതപ്പ് ചൂടിക്കുന്നു,

ഉറക്കം കൊത്തിയ വിഷമിറങ്ങതെ

കണ്‍തടങ്ങള്‍ കരിനീലിച്ചിട്ടും

മഹാസ്നേഹമായി 

പരിപാലിക്കുന്നു,
ഒപ്പു കടലാസാകുന്നു.

 

ഒറ്റമുറിയുളള പുര

മരങ്ങള്‍ ഉടുപ്പൂരി ഉണക്കാനിട്ടിരിക്കുന്നു

കാറ്റൂ ഊതിയൂതി തീ പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്

തവിട്ടു നിറം വിരുന്നു വരുന്നെന്നു കാക്ക

വിരലുകളുടെ അഗ്രത്ത് ചാരം കുടയുന്നു.

തിളവെയിലില്‍ മുങ്ങിപ്പനിച്ച ഒറ്റമുറിയിലേക്കു

ഞാന്‍ ഓടിക്കയറി കയറി

കതകിന്റെ കത്തുന്നകൊളുത്തു തപ്പി.

അകത്തു വേവുന്നു.

ഇനി ആരാണ് അത്താഴം?

ചാരക്കറുപ്പുളള ഒറ്റത്തൂവല്‍ പിടയുന്ന പേലെ

ആവിയും പുകയും,

പുറത്താരോ ചുമച്ചോ?

അല്ലതകത്തു തന്നെ,

ഈ പുരയും പുകയും ഞാന്‍ തന്നെ.

കാല്പെരുമാറ്റം ?..

കാല്പെരുമാറ്റം ?..

വെളുത്തഗുളികയോ ഓറഞ്ചോ വരികയാവും

ഓറഞ്ചിന്റെ ഓരോ അല്ലികളിലും ഓരോ സത്യമുണ്ട്.

സന്ധ്യകളുടെ പകര്‍ച്ച കരംഗ്രഹിച്ച കടല്‍ത്തീരനടത്തം

അല്ലെങ്കില്‍ വരിക്കപ്ലാവ് താളം പിടിച്ച ഊഞ്ഞാല്‍പ്പാട്ട്

നാലുമണിവിട്ട് പുറത്തേക്കോടിയ സ്ലേറ്റില്‍ മായുന്ന ചിത്രങ്ങള്‍..

അങ്ങനെയങ്ങനെ..

ഗുളികകള്‍ ഗുരുക്കന്മാരേയോ പുരോഹിതന്മാരെയോ പോലെയാണ്.

ഗൗരവം വിടാതെ കര്‍മം ചെയ്യണം.

സൂര്യനും ചന്ദ്രനുമെല്ലാം ഗുളികകളാണെത്രേ!

പകലു കഴിക്കേണ്ടവ രാത്രികഴിക്കേണ്ടവ...

ഇനി വരുന്നത്

നനഞ്ഞുകുതിര്‍ന്ന കണ്ണുകളുളള വെളിച്ചമാകാം.

സൂചിപ്പാടുവീണ നിലഞരമ്പുകളില്‍ ഓര്‍മകള്‍ വിതുമ്പും.

ജനാലകള്‍ക്കപ്പുറം ചിറകടി ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്..

രോഗിയേക്കാള്‍ രോഗം ആ മുഖത്താവും.

സമയത്തിന് കടിഞ്ഞാണിടുന്ന നിമിഷം.

കാലവധി തീര്‍ന്ന ഗുളികകള്‍ പോലെയാണ്.

എങ്കിലും

അടുത്ത വാര്‍ഡില്‍

വേനല്‍വിത്തിന്റെ കടിഞ്ഞൂല്‍മുള

ഋതുക്കകള്‍ക്കകലെയുളള പൂവിനെയും

തീപ്പൊളളലേറ്റ മണ്ണ് മാനവരമ്പിനുമപ്പുറത്തു നിന്നും

എന്നോ പുറപ്പെട്ടേക്കാവുന്ന മഴയുടെ ആലിംഗനത്തേയും

റെയില്‍വേ ട്രാക്കിലെ വേഗതക്കെതിരേ പിടിച്ച മനസ്

ഇളം കാറ്റ് തലോടുന്ന പുഴയെയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നല്ലോ..

പ്രതീക്ഷയുടെ കൈനീട്ടം കിട്ടിയില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍..?

സമാധിയിലെ  ശലഭം 
എന്റെ ചിറകുകള്‍ കാംക്ഷിക്കുന്നതു പോലെ.

മാതംഗി / ആനന്ദി

നിന്റെ തണ്ണീരില്‍ ദാഹം നിറയുമ്പോള്‍

മാതംഗി,യോര്‍ക്കുന്നുവോ നിന്റെ കാലം?

ഉറവ പൊടിയാത്ത നാളുകള്‍, രാവിന്റെ -

കറവ വറ്റാത്ത തൊഴുത്തിലെ കണ്ണുകള്‍.

എങ്കിലും കിനാവിന്റെ കറ്റ തെറുത്തു

ചുമക്കുവേ ചുണ്ടിലെന്തേ ചിറകടിച്ചുയരുന്നു?

'അകലെയാകാശത്തസ്തമിക്കും സൂര്യനൊരുനാളാ

മലമ്പാതയില്‍ തെല്ലു സന്ദേഹക്കാല്‍വെച്ചു നില്കാം.

അല്ലെങ്കിലുദയകിരണത്തോടൊപ്പം വന്നു

ഈ മണ്‍കുടില്‍വാതിലില്‍ മുട്ടിവിളിക്കാം.

രാവിന്‍ ദുഖമകറ്റും വെളിച്ചം വെളിച്ചം.”

നിന്റെ കൈക്കുമ്പിളില്‍ ദാഹം നിറയുമ്പോള്‍

ആനന്ദ, ഓര്‍ക്കുന്നുവോ നിന്റെ കാലം?

നിറമിഴിജലഘടികാരം?

അമ്പിളിമാമനെക്കാട്ടിക്കൊതിപ്പീച്ചൂട്ടാനുറക്കാ

നോടിക്കളിക്കുവാന്‍, ആനകേറാമലയിലാരും

കാണാതെ പൂക്കളിറുക്കുവാന്‍

കാക്കയോ പൂച്ചയോ പൂവാലനണ്ണാറക്കണ്ണനോ

പൂവോ പൊരുളോ ശരണഗന്ധമായാരുമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും

കൂട്ടിനുണ്ടുളളില്‍ കൂരമ്പു കുത്തുമൊരു പേര്!

ആനന്ദനിവനെന്ന സങ്കടസത്യം.

പ്രാണന്‍ പൊളളിക്കരയും ചുണ്ടിലമ്മപ്പൊരുളായേതോ

കിണര്‍വെളളം തുണിമുലഞെട്ടായൂറിനനവായ്.

ദാഹമല്ലോ ദുഖം, ദുഖമല്ലോ ദാഹമെന്നറിഞ്ഞവന്‍

നിന്റെ തണ്ണീരില്‍ ദാഹം കുളിരുമ്പോള്‍

മാതംഗി,യോര്‍ക്കുന്നുവോ നിന്റെ കാലം?

കയറില്‍ തൂങ്ങിത്തുടിച്ചുലയും പാളപോലെത്രനാളീ-

ക്കിണറിന്‍ തൊടികളെണ്ണിക്കഴിയുമെന്നോര്‍ത്തതും

കാട്ടുപൂവിന്നിതള്‍ വിടര്‍ത്തി മധുഗന്ധം മാരുതി

വാരിവിതറുംപോലെ പോകണം,

പാറണം സീമന്തരാശിയിലെന്നാശിച്ചതും...

ആശയല്ലോ ദുഖം ദുഖമെന്നറിഞ്ഞവള്‍ മാതംഗി.

നിന്റെ കൈക്കുമ്പിളില്‍ ദാഹം നിറയുമ്പോള്‍

ആനന്ദ, ഓര്‍ക്കുന്നുവോ നിന്റെ പില്കാലം?

കൈലാസശിരസിലുമയര്‍ച്ചിച്ച പൂവിലും

ഗംഗാമാറ്‍ത്തടമാറ്‍ദ്ദവച്ചൂടിലും

പുക്കിള്‍ച്ചുഴിയിലും പൂങ്കാവനത്തിന്റെ പുല്ലാങ്കുഴലിലും

പ്രജ്ഞയും പൊരുളും ജ്ഞാനമാര്‍ഗവും തേടി പാദം പഴുത്തതും

ആസക്തിയാല്‍മരമായി വളര്‍ന്ന കൊമ്പിലനാസക്തി

തലകീഴിട്ടുലകം വെല്ലും തപംചെയ്തു ബോധം മറഞ്ഞതും...

ഉണര്‍വിന്‍കാറ്റിലാലിലകളിളകുന്നൂ,

കാതിലകളിലാരോ മന്ത്രിക്കുന്നു :-

"കൈക്കുമ്പിള്‍ നീട്ടി മൊത്തിക്കുടിക്കുക

പൈതലിന്‍ ദുഖം പൈദാഹദുഖം,

പെണ്ണിന്റെ ദുഖം പെണ്ണെന്ന ദൂഖം.

മണ്ണിന്റെ മര്‍ത്ത്യന്റെ ദുഖം കുടിച്ചു ക്ഷയിച്ചു

ലോകാന്ദപൂര്‍ണിമായി വളരുക ശരണമായിത്തീരുക..”

നീരൊഴിച്ചു മനം നിറയ്ക്കുമ്പോളിടക്കു മുറിഞ്ഞതെ

ന്തെന്നറിയാന്‍ മുഖമുയര്‍ത്തുമവനിലേക്കൊഴുകുന്നൂ

നിറജലം കവിയും പോലവള്‍..

"മാതംഗി ഞാന്‍, പാഴ്വാക്കാമെങ്കിലും ചോദിക്കട്ടെ,

ഈ കിണറാണെന്‍ ലോകം.

അവിവേകമെങ്കില്‍ പൊറുക്കുക നിലാവേ..

പൊരുളഴിച്ചു തരുമോ, ഉള്‍ദാഹം ശമിപ്പിക്കുമോ?

പാതാളത്തോളം താഴ്നും നീരു ചുരത്തുമീ

കിണറും പിന്നീ കയറും പാളയും കോരിപ്പകരുമീ

ഞാനുമെന്തെന്നു ചൊല്ലൂ? സൂര്യനൊപ്പം നടന്നവന്‍

നീ ലേകസഞ്ചാരി, കുന്നുകള്‍ കണ്ടോന്‍

ഉറവയുടെ കാരുണ്യം തേടി ദാഹിച്ചവന്‍.....

പൊരുളൊഴിച്ചു തരിക നീ..

കൈക്കുമ്പിള്‍ നീട്ടുന്നൂ മാതംഗി മുന്നില്‍.

കോരിയതൊക്കെയും ചോര്‍ന്നു പോയെന്നോ?

എന്താണ് കിണര്‍? എന്താണിവള്‍?

ദാഹിയാം പുരുഷന്റെ ദാഹമോ?

കടലിന്‍ കൊതികള്‍ കുടത്തിലൊതുക്കും

പാഴ്ജന്മമോ? ആരു നീ?...

ആരു നീ?ചോദ്യം തിരിഞ്ഞു ചോദിക്കുന്നു!

കിണറിനെയറിയാത്തവന്‍

കയറായ് പിരഞ്ഞു മുറുകാത്തവന്‍

പാളയായുളളില്‍ സ്നേഹം കോരാത്തവന്‍

തുളുമ്പി കവിയാത്തവന്‍

ആനന്ദനവനെ ജ്ഞാനസ്ഫടികജല-

ക്കുമ്പിളില്‍ത്തിരയുന്നു.

മന്ദഹസിക്കുന്നൂ മാതംഗി …

പൂക്കള്‍ ചൂടും ശിരസില്‍

വാക്കു പൂക്കും വസന്തം

വാക്കു ചൂടും മനസ്സില്‍

കാടു പൂക്കും സുഗന്ധം

ഭൂമിയിലെ അവസാനനാളുകള്‍

കാല്‍വിരലുകളില്‍ നിന്നുംപച്ചമണ്ണിന്‌‍ ഗന്ധം

ഈയാം പാറ്റകള്‍ പോലെ പറന്നുയരുന്നു.

ജനാലയഴികള്‍ക്കപ്പുറം ഇരുളുകുടഞ്ഞുകളയുന്നയിലകള്‍.

പച്ചയുടെ ഇളംതൂവലുകള്‍ വിരിയുന്നു.

കിടക്കയിലേക്കു കാപ്പിപ്പൂക്കളുടെ പ്രഭാതസുഗന്ധം.

ഓര്‍മ്മപ്പുതപ്പിനുളളില്‍ മഴ ചാറി

ചേമ്പിലക്കുമ്പിളില്‍ മുത്തുകള്‍ എണ്ണിത്തെറ്റി.

മണ്ണ് -മണ്ണപ്പം-കര്‍പ്പൂരമാന്തണല്‍ ,കണ്ണു പൊത്തി-
യെണ്ണി,യൊളിച്ചപെണ്ണിനെ പാക്കാനെടുത്തതും....

മണ്ണാങ്കട്ട-കരിയില-കാശി,

യാത്രക്കൂട്ടു വന്ന മഴയെ ആട്ടിയോടിച്ചതും

വഴികാട്ടാന്‍ വന്ന പൂങ്കാറ്റിനെ കല്ലെറിഞ്ഞതും

തെറ്റാലിക്കല്ലു തിരിച്ചു വന്നതും

മണ്ണിടിഞ്ഞതും വഴിവഴുക്കിയതും

ഉണ്ണാനിരുന്നപ്പോള്‍ കഥയില്‍ കല്ലുകടിച്ചതും.....

പശുക്കിടാവ് നറുനീണ്ടിത്തലപ്പില്‍ കടിച്ചു നാവുനീലിച്ചതും

മണ്ണാത്തിക്കിളികള്‍ വായ് പൊത്തിയതും

പുല്ലരിഞ്ഞപ്പോള്‍ മഞ്ഞച്ചേര മുറിഞ്ഞതും

അതെ,അവസാനനാളില്‍ ഒത്തിരി പ്രമാണങ്ങള്‍

പേരില്‍കൂട്ടാതെ കിടക്കുന്നു.

പിടിമുറ്റാത്ത പെരുമരത്തിന്റെ വാക്കിനു

പരുക്കന്‍ സ്പര്‍ശമെന്നു പരാതി.

ഒറ്റക്കുടയില്‍ ഇടവഴിയിലെ മഴയില്‍

ഒപ്പം കൂടിയ നനവിന്റെ കൈത്തണ്ട

ചുമലിലൂടെ അരക്കെട്ടിലോക്കൊഴുകിയതും

ഇടിവെട്ടിയതും.

കുടയെവിടെ?

മഴയെവിടെ?

ഇന്നു ലോകം അവസാനിക്കുകയാണ്

ഞാന്‍ നിന്നിലും നീയെന്നിലും

ബാക്കിയുണ്ടാകുമെങ്കിലും

കടലും തിരയും തൊട്ടുരിയാടാതെയിരിക്കുമെങ്കില്‍

കാട്ടുപുല്‍ത്തടത്തില്‍ മേഞ്ഞ മഞ്ഞു വേട്ടയാടപ്പെടുമെങ്കില്‍

സന്ധ്യയുടെ കൂട്ടില്‍നിന്നും നക്ഷ‍ത്രരാവു ചിറകുവിരിക്കുകില്ലെങ്കില്‍

രാവിന്റെ നെഞ്ചില്‍ നിലാവു ഗന്ധര്‍വമുദ്ര ചാര്‍ത്തുകില്ലെങ്കില്‍

പ്രണയപര്‍വതങ്ങള്‍ മരുഭൂമിയോടു തോല്കുമെങ്കില്‍

നമ്മള്‍ ബാക്കിയാകുന്നതെന്തിന്?

എങ്കിലും ഭൂമിയിലെ അവസാന നാളുകള്‍

ഒന്നു ബാക്കി വെക്കാതിരിക്കില്ല-

ബോധിവൃക്ഷശിരസ്സിലെ ഒരില പ്രളയജലത്തിനും മേല്‍

ഗഗനനെറുകയിലേക്കു ഞെട്ടുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കും

അതിന്റെ ഞരമ്പുകളില്‍ തുടിക്കുന്ന വാക്കായി

ഞാന്‍ നിന്നെ എഴുതിയിട്ടുണ്ടാകും.